O bieli tytanowej

Pigmenty dwutlenku tytanu (popularnie zwane bielą tytanową) są najważniejszymi i najbardziej rozpowszechnionymi pigmentami nieorganicznymi charakteryzującymi się najwyższym współczynnikiem załamania światła, a tym samym największą zdolnością jego rozpraszania.
Z uwagi na dużą ilość sposobów wytwarzania, odmian, gatunków i obszarów zastosowań sklasyfikowanie pigmentów dwutlenku tytanu popularnie zwanych bielą tytanową nie jest sprawą prostą i może być przeprowadzone z uwzględnieniem różnych kryteriów.
Skład chemiczny pigmentów dwutlenku tytanu zależy od rodzaju zastosowanego surowca, metody produkcji oraz gatunku pigmentu. Rodzaj surowca oraz metoda produkcji mają zdecydowany wpływ na poziom zanieczyszczeń w gotowym produkcie.
Obok czystości chemicznej i właściwości optycznych zasadniczy wpływ na jakość bieli tytanowej ma szeroki zestaw cech składających się na właściwości fizykochemiczne pigmentu (kształt i rozkład wielkości cząstek, właściwości absorpcyjne, fotokatalityczne, pH, oporność właściwa, potencjał elektrokinetyczny, twardość, itp.). Niekiedy, niektóre z nich przyjmują charakter krytyczny w danym zastosowaniu i ograniczają możliwości użycia określonego gatunku bieli tytanowej.
Na termin „właściwości optyczne” składa się szereg odrębnych cech pigmentu, takich jak: zdolność rozpraszania, białość, zdolność rozjaśniania, odcień, czy siła krycia, uzupełnianych często o właściwości pigmentowanych powłok: połysk i zamglenie połysku (miara „czystości” połysku).
Powłoka farby lub element z tworzywa sztucznego pigmentowany dwutlenkiem tytanu z upływem czasu, w ścisłej zależności od warunków eksploatacji, zmienia swój wygląd. Szczególnie widoczne jest to w przypadku ekspozycji na działanie środowiska agresywnego.

Korzystanie z serwisu oznacza zgodę na korzystanie z plików cookies. Więcej w dziale Polityka prywatności.